Het persoonlijke verhaal achter DVLOP projecten
Ik ben Dorine in 't Veld. Na een bèta eindexamen deed ik een alfa studie en was op reis wanneer ik maar kon. Ik was 'werkstudent' en daarnaast als vrijwilligster actief, bijvoorbeeld in de redactie voor het blad van de basketbalvereniging en als 'docente Nederlands' voor - vaak analfabete - buitenlandse vrouwen.
Mijn eerste banen na mijn studietijd hadden alles te maken met ondernemen, management en marketing, met veel aandacht voor de cijfermatige en bedrijfseconomische kant ervan. Gaandeweg kwam meer de zachte kant naar voren: communicatieve vaardigheden, omgaan met ('lastige') klanten en medewerkers, zelfmanagement en persoonlijke effectiviteit.
In december 1988 werd mijn oudste zoon, Tim, toen 6 maanden oud, erg ziek. Hij herstelde, maar bleek niet meer te kunnen zien. Deze gebeurtenis had een enorme impact op ons leven. Eerst emotioneel. Daarna praktisch. Oppas bleek niet meer zo gemakkelijk te regelen. Het opvoeden van een blind kind stelde ons voor heel veel vragen. Niets bleek meer 'vanzelfsprekend'.
Ik nam zelf de zorg voor Tim op me en bleef een dag in de week werken. Gaandeweg kwam daar steeds meer bij. Invallen voor collega's, 's avonds en in weekends cursussen verzorgen en werk - vooral vanuit huis - voor derden: het schrijven van handboeken en materiaal voor workshops en trainingen.
In december 1990 werd mijn jongste zoon, Jos, geboren. Na een paar jaar, toen beiden naar school gingen, ging ik parttime werken bij Faktor in Rotterdam als ontwikkelaar van lesmateriaal, als trainer en als adviseur. Inmiddels was ik heel veel te weten gekomen over het opvoeden van een blind kind. Veel informatie had ik uit het buitenland, met name Amerika. Het ging lekker - met beide kinderen.
Ik wilde mijn ervaringen en wat ik te weten was gekomen graag delen met andere ouders en werd actief in de oudervereniging FOVIG met het schrijven van artikelen, redactie van het kwartaalblad en het organiseren van ouderdagen. Vanaf circa 1997 kwam daar het adviseren van het bestuur, met name over onderwijszaken en ICT, bij.
-
DVLOP projecten
In 1999 richtte ik DVLOP projecten op. Bedenker van
de naam: mijn
jongste zoon. Hij bouwde ook het eerste logo van lego.
Enerzijds bouwde ik verder op mijn ervaring als bedrijfsconsultant, trainer en ontwikkelaar van lesmateriaal (zie verder mijn CV). Daarnaast ontwikkelde ik een nieuw specialisme: (inzet van ICT in het regulier en speciaal) onderwijs aan leerlingen met een visuele handicap en verwante onderwerpen. De aanleiding daarvoor waren mijn persoonlijke ervaringen.
-
Expertise rond ICT en (Speciaal) Onderwijs (m.n. visuele beperkingen)
In 1996, toen mijn oudste zoon 8 jaar was, kreeg ik een brief van de reguliere school waar hij op zat om mijn kind(eren) desnoods buiten schooltijd op school te laten oefenen met de computer. Want kinderen die niet computervaardig waren, zouden het niet gaan redden in onze moderne maatschappij. Maar hoe moest dat met een (praktisch) blind kind - dus zonder beeldscherm?
Voor blinde en slechtziende leerlingen was het toen zo, dat de computer een 'lees- en schrijfhulp' was, die pas in het voortgezet onderwijs werd verstrekt. In groep 8 leerden zij typen - op een gewone schrijfmachine. Ouders moesten dat zelf regelen; noch de school, noch de Ambulant Onderwijskundig Begeleider, was hiervoor verantwoordelijk. Bovendien: mijn zoon zat pas in groep 5... En we zaten net in de periode van omschakelen naar Windows. Daarvan dachten de deskundigen dat het veel te moeilijk zou zijn voor zulke jonge blinde kinderen. Het leek kansloos.
Een tijd van pionieren brak aan. Ik wilde bereiken:
1- dat mijn zoon zou leren typen op een computer met brailleleesregel en spraakoutput, zodat hij zelf zou kunnen horen en voelen of hij de goede toets aansloeg (en niet afhankelijk was van een leerkracht of ouder om dat te vertellen).
2- dat mijn zoon net als zijn leeftijdgenoten met computers leerde omgaan in de jaren waarin kinderen veel tijd hebben en heel flexibel zijn. Het lukte om een schermuitleesprogramma en een brailleleesregel voor mijn zoon te krijgen.
3- dat het heel gewoon zou zijn dat kinderen met een visuele beperking op dezelfde leeftijd leren omgaan met computer en hulpmiddelen en geen achterstand ten opzichte van niet visueel gehandicapte leerlingen zouden oplopen - en dat dat niet afhankelijk zou zijn van toeval, ofwel de inzet en mogelijkheden van individuele ouders
Stap 1 was voor elkaar zien te krijgen dat mijn zoon een brailleleesregel en bijbehorende software zou krijgen. Dat lukte. Stap 2 was om te zorgen dat hij behoorlijk typeles zou krijgen, via de begeleidende instelling (Bartiméus). Als moeder je eigen kind steeds les geven is niet leuk. Voor allebei niet. Voorlezen, spelen, knutselen, erop uit en koekjes bakken zijn veel leuker! Nadat we zelf noodgedwongen de basis hadden gelegd lukte dat ook.
De leverancier verzorgde de instructie. Hij had geen ervaring met kinderen en er was geen speciaal instructiemateriaal. Werk aan de winkel dus, maar geen nood: bij les 4 (van de 6) bleek zoonlief de instructeur al te zijn voorbijgestreefd.
Ik heb vreselijk veel geleerd. Alles wat ik kon doen was uitproberen en de juiste randvoorwaarden vinden. En vervolgens adaptief en creatief de volgende stap voorbereiden. Het werkte. En het was vreselijk leuk.
Om het derde doel te bereiken wilde ik ouders 'mobiliseren' om zo de onderwijsinstellingen enthousiast te maken.
-
Samen met andere ouders richtte ik KidsCorner op: een community avant la lettre, waar kinderen spelenderwijs konden leren typen en omgaan met PC en hulpmiddelen. Weliswaar nog in een DOS-omgeving, maar op een stabiel, beschermd en blindvriendelijk netwerk. Een (blinde) KidsCorner moeder trad op als moderator. Het was geweldig; de oneliners vlogen over het netwerk en al gauw slibde het dicht omdat de kids .wavs ontdekt hadden en elkaar allerlei geluiden toezonden.
-
Van 1999 tot 2001 voerde ik een ICT project uit voor de oudervereniging FOVIG. Dat was erop gericht zowel de ouders als de instellingen bewust te maken van de mogelijkheden en het belang voor blinde en slechtziende leerlingen om op jonge leeftijd computervaardig te worden. Dit project werd mogelijk gemaakt door de NSGK. Het project resulteerde in:
-
een enthousiaste werkgroep van ouders
-
drie FOVIG-specials over het aanvragen en het leren werken met computers en hulpmiddelen
-
een wekelijkse nieuwsbrief met een groeiend aantal lezers.
-
Het derde doel is inmiddels ook bereikt.
Een ander gevolg van deze activiteiten was een aanstelling bij Bartiméus Onderwijs als projectmedewerker en/of projectleider en later als beleidsmedewerkster. Meer informatie op www.softwareinzicht.nl en het overzicht van publicaties en presentaties.
Tevens ben ik opdrachten uit blijven voeren als onderneemster. Om scherp te blijven en te blijven leren, ontwikkelen en professionaliseren. Ga naar het overzicht van projecten.